Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

Ἀπόρθητα ὄνειρα



πρθητα  νειρα

Χαρε νδριοπολα λνη,
τς μονοξαστερις το Αγαου εχ,
πο ᾿ναι τ μτια σου μυριρμενη τρικταρτη γαλρα,
πο ᾿ναι τ μτια σου το ρωτος γενθλιος ψυχή.

, ραα σ τς κριοπελαγις χρυσαφνιας πανσελνου,
πο ᾿χει χρμα τ κορμ σου τν σταρνιαν μμουδι,
πο ᾿χει χρμα τ κορμ σου, το Μπατσιο τν γρι.

Χαρε διδημα π γιασεμ πο εωδιζει τν αγν,
πο τ πλκουν χελιδνια σ μι παιδικν αλν,
πο ᾿ναι π πτρα σπιτικν κα τ κρνα π λευκν,
τ’ ηδνια μι λαλι
κα τ’ γρι μαγεμνον π’ τν νθισμνην λεμονι.

, ραον πρωμα σ τν καθριων ποταμν,
πο δροσζεις νειρα πρθητα τς γς,
νθος πο θρφεις σ’ πκρημνες τς νδρου μορφοπλαγις,
λεβντα στλει Φοβος ν σ αν κθε δελι,
ν σο κλψ θλει τ φιλ, π’ τ οδαλ σου χελη…


Δεσποτκης τς Δαμητρς
λλην
27-11-2004
Συνεχίστε την ανάγνωση »

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

Βάρβαρος



Βρβαρος

Βο κα χλος
κα γρω τους σκνη,
φθγγοι ρημτες
σ πλυτα χελη,
σμφωνα νραστα
χρωμοι νες σ κορμι βαλτωμνα·
δατα γρω τους,  πελπισμνα.

νμεσ τους  Πτρα  Λαμπρ,
κομψ κορμι γυναικεα,
το Φειδου παιδι σερνικ,
λ
γος ραος,
φωνεντα εηχα,
πολιτισμός·
δατα γρω τους, ετυχισμνα.

αγισμνοι κονες,
παλτια δυστυχισμνα,
χορταριασμνα θατρα,
ποιματα π τ σκτος φθαρμνα,
δατα γρω τους, βουρκωμνα.

Βιασμνες ψυχς,
ερ πληγωμνα,
ες τ χρια σου σκα φημνα,
θεο προδομνοι,
θες ξεχασμνες,
βωμο μ λξεις βεβηλωμνοι·
δατα γρω τους, πληγωμνα.

ρετα λλο,
κα ν,
νδρεα κα γλως,
φλοι σοφας κα ρως,
γ νθισμνη
γλσσα π’ ατν γεννημνη·
δατα γρω τους, πεπαιδευμνα.

λεθρος,
παντο εναι φωτι,
τ χος σ θρνον,
γ κολασμνη
μ χλκινους υος νυμφευμνη,
ορανς θλιμμνος·
δατα γρω τους, λυσοδεμνα.

Σύ,
εσαι τ σκτος,
ες τς γνσεως τν καρδι μαχαιρι,
κτζεις παλτια μ μρμαρα μαρα,
χθς σουν βρβαρος,
κα σμερα σρ – βρβαρος·
σκοτνεις τ δλτα,
κλβεις τ ἰῶτα,
δν φθνεις τ θτα,
χεις γν χωρς εκτικν,
χζεψες ες τ λφα τ μγα
κα γλτωσε π σνα
τ στερον γννημα μγα…

Δεσποτκης τς Δαμητρς
λλην
5-10-2011


Συνεχίστε την ανάγνωση »

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Τριακόσιες καὶ μία κορῶνες



Τριακσιες κα μα κορνες

Νκτα ταν μνον πι·
σκοτειν κα ξεδιντροπη
μ κυνηγοσε μανιασμνα
κι τρεχα,
μ ταν μλις δυ τρεχαλις ξωπσω μου.
Ττες ταν πο ζτησα
το χαμνου τν ενοιαν  φωτς,
ν μ δηγσ θελα ψηλ
ες τς πντες βαθμδες.

Κα δο επε·
δ κλμαξ
κα τ πρτον πτημα
κα πλανθηκα
κα πνω της εδα τ λθη κα τν χθρα
κα τν κορνα ν γελ.
Λευκ τ δντια της,
τ χελη ῥὸζ ραα
κα μσα τφος·
νοτισμνον χμα
κα ζω σ ατ φημνη,
ταν κα γκρζα γκρνια τ’ ορανο,
πο ν δον τ μτια μου
δν φηνε
κα ττες λθεν τ κτπημα.
Ερθηκα σ κσμον κενν,
μ φς ν ψεδεται
μπρς ες τς αγς τν ρχομν
κι φευγε ατ
σ λλην πγαινε γν ν ξημερσ
κι δ ταν μνον νκτα πι.
Κα εδα γλσσες ττες
κα κουα, κουα, κουα,
δν εχα πλον δικν μου
ν επ.

Πτημα εχα ες τν δευτραν βαθμδα,
πο κορνα γυλιζε πιτερον
μσα σ γκρζον κσμον.
Μ κτταξε,
χαμογλασε
κα πσω εδα π τ οζτα της χελη
ν σρνεται ες τος τφους
δικ μου γλσσα·
τ χελη της κλεινε ργ
κα τ χρυσον της χρμα
σκουρι γινε
κα μσα πετχθηκε π τ μτια της,
φωτι.
Ττες ταν πο πλεψα
μ τν χρνον κα τ κενν·
νεμος βαιος, γυμνς
κα βροχ μ’ σμια νδεδυμνη
ξγνισαν τ κορμ μου.
Μετ,
λθεν τ λγον φς,
ξεχασμνον πσω π ρεινς σπηλις
κα κποτες
μσα σ πατα νερ πελαγσια
ν μ’ ελογσ.

Ττες νοιξαν σν χσματα τς γς τ μτια μου
κα εδα μπρς
γι δυ μονχα στιγμς
το λλουνο τρεχματος το χρνου·
τν τρτην βαθμδα.
Γλσσα καμμι,
αδ πουθεν,
νεκρ τ πουλι,
στσιμα τ νερ
κα τ βουν σκυμμνα·
λυμπε.
Ττες εδα τς στραπς
κα φδια ρματωμνα
μ φωτις ες τ λπια
κα θρνους πολλος
μ κορνες π μλαμα
κα ραα χελη
πο μσα τους
τφους κα ζως π’ κμη νασανουν
φυλακισμνες εχαν.
ρθθηκα,
χωρς γλσσα
κα μσα π’ τ σκοτδια,
θλησα τς μαρες φωτις ν κατασβσω
πο πναντ μου παρατεταγμνες
τν μεγλην κορνα μις
κα μις τς μικρς,
π μνα προσττευαν…

Ττες ταν πο νοιωσα πνον.
πεφτα, πεφτα, πεφτα,
τ χμα ταν κμη γλυκ,
θλησε κτι ν επ
πρν πκρα τ πρ,
μ δν κουα,
δν κουα, δν κουα,
δν ξερα πς τ πτημ μου
τετρτη ταν βαθμδα.
σκυψα κα μρισα τ χμα,
ζοσε κμη.
ρπαξα γργορα γργορα
σον μποροσα
κα ες τν κρφον μου
θλησα ν τ παραχσω,
ν πρ τς καρδις μου τν θρμη
κα π τος κτπους της
ν’ ναστηθ.
Ττες κουσα
τ τρανταχτν τς μεγλης κορνας γλιο·
μουν γυμνς,
δν εχα κρφον,
πλανθηκα.
Τ δκρυ μου
παρακαλοσαν τ ορλιαχτν μου ν βγ·
μ,
δν εχα φων.

Κτταξα πσω π τ πρα χμα,
εδα τ χνη π τ λγον φς
κα ττες ελογα του
τ στθια μου φτισε·
ρχισα ν τρχω,ν τρχω,
ν τρχω λον κα πι γργορα.
Πδηξα μ τσην δναμιν
πο εδα πορημνον
τν χρνον πσω μου ν κυττ·
πτημα εχα ες τν πμπτην βαθμδαν.
Τρμος παντο,
σκοταδιασμνη ζω κα τφοι
κα λοθε σιγ.
Μονχα μεγλη κορνα
ψηλ σ θρνον
π αμα γαλζιον φτιαγμνον
κα ο μικρς κορνες γρω της
μιλοσαν, γελοσαν κα φτυναν·
ἀέρας βρωμοσε
τ χελη τους ῥὸζ
κα μσα σαπλα,
πλανθηκα,
κλαψα,
μουν πλον γλωσσος
κι μπρς
κορνες τριακσιες κα μα,
ρνησγλωσσες.
λθεν ττες τ δικν τους
τ ψετικον φς μ στρατν,
μ βαν μπρς τους μ’ στησαν
ν μ δικσουν.
κουα, κουα, κουα,
νοχος κουα,
θνατος κουα.
νοχος κουα κα θνατος πλι επαν,
τριακσιες κα μα κορνες
πνω σ θρνους κτισμνους
μ αμα γαλζιον κα χμα ζωντανν
κα φς ναληθς τς νυκτς.

- taraxes ti isoropia twn tafwn,
emis theloume to kalo tou laou…

κουα τν φωνν τς μεγλης κορνας
κ’ κλαια·
δν εχα φωνν,
μουν γλωσσος
κα ατς ρνησγλωσσες.
μεγστη Δκη
κα Νμεσις κα τη
μν σας.
γλασα…
μσα π τ οζτα τους χελη,
τ’ χρταγα σκουλκια
πο ζοσαν ες τος τφους
τρωγαν τ σωθικ τν κορωνν.
γλασα τρανταχτ!
Μαρον τ δικν σας αμα
γαλζιον τ δικν μου εναι.
Καθς ο μαρες φωτις μ διγραφαν π τν ζω,
καθς νεκρς πεφτα ες τ χμα,
κουα, κουα, κουα,
κραυγς πνου,
τ σκουλκια κνουν πντα τν δουλει τους καλ,
ως τ τλος…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην 
5-12-2011

Ἡ φωτογραφία εἶναι
τοῦ  Moukas Art.
Συνεχίστε την ανάγνωση »